Over Jan Sluijters (’s Hertogenbosch 1881-1957 Amsterdam):

Sluijters’ werk wordt van groot belang geacht voor de Nederlandse kunstgeschiedenis. Hij speelde een voortrekkersrol in de jonge avant-garde, waarvan ook kunstenaars als Piet Mondriaan en Leo Gestel deel uit maakten. Vanaf zijn academietijd tot kort na de Eerste Wereldoorlog experimenteerde Sluijters veelvuldig en adopteerde hij stijlen als het luminisme, fauvisme, kubisme en expressionisme. Hierna verwierf hij bekendheid als schilder van portretten, naakten, bloemstillevens en huiselijke taferelen in een gematigd expressionistische stijl.

Zoals het een moderne kunstenaar aan het begin van de twintigste eeuw betaamt, maakte Sluijters met Leo Gestel in januari 1904 een reis naar België en Frankrijk, waar ze verschillende musea bezochten. Sluijters won in dat jaar de prestigieuze Prix de Rome met een groot academisch schilderij. Toen hij kort daarna kennismaakte met de Franse avant-garde kunst, ontwikkelde zijn schilderstrant naar een moderne stijl. Ondanks dat Sluijters zich overgaf aan moderne vormen en kleuren, bleef hij altijd een hang naar realisme houden: de zichtbare werkelijkheid bleef altijd uitgangspunt van zijn werk.