Olieverf op doek
50 x 70 cm.
Signed:links onder met monogram
Verkocht
Inventory nr: Ferdinand Hart Nibbrig Kunsthandel Studio 2000
<![CDATA[<p class="bodytext"><strong>Ferdinand Hart Nibbrig </strong>
</p>
<p class="bodytext">(Amsterdam 1866-1915 Hilversum)
</p>
<p class="bodytext"> </p>
<p class="bodytext">’Hij heeft geschilderd zooals een vogel zingt, zooals een jongen fluit op weg naar werk in den zomermorgen:omdat hij het niet laten kon. De schilder was één met den mensch.’
</p>
<p class="bodytext"> </p>
<p class="bodytext">Ferdinand Hart Nibbrig werd geboren op 5 April 1866 op de Bloemgracht te Amsterdam. Van kind af aan werd Nibbrig gestimuleerd om als kunstenaar te gaan werken. Zijn grootvader, de heer Hart, was bevriend met de kunstenaar Greive jr. en Lingemans. Ferdinand Hart Nibbrig tekende graag de paarden op de manege van zijn grootvader. De Greive jr. zag het werk van de zeven jarige en raadde Ferdinands vader aan om hem op tekenles te sturen bij de zeeschilder J.A. Rust( ). Zo kreeg Ferdinand Hart Nibbrig thuis tekenles en kopieerde hij in zijn vrije uurtjes prentjes. Op school ging het Nibbrig slechter af. Hij maakte zo weinig vorderingen dat zijn ouders hem naar een particuliere school stuurde. Ook deze had geen baad want het enige waar Nibbrig iets mee presteerde was naast tekenen, wiskunde. Van deze particuliere school kreeg Nibbrig het advies om naar de Quillinusschool de opleiding tot architect te gaan volgen. Twee jaar deed Nibbrig toelating op de Rijksacademie voor Beeldende kunsten te Amsterdam maar werd afgewezen. Een jaar later werd hij alsnog toegelaten. Al snel maakte hij vrienden met twee van zijn klasgenoten van Rappart en Breitner. Na zijn academietijd in 1888 ging Nibbrig naar Parijs waar hij lessen volgde aan de Academie Julien. ‘Ging op 22 jarige leeftijd naar parijs. was een jaar werken op de academie Julien waar ik het genoegen had, eenigen uren van de grooten Leférre gecorrigeerd te worden. het welk een (?) misschien indruk op zijn ziel achtergelaten heeft. Hier had hij het niet naar zijn zin en vertrok naar academie/atelier Cormon waar hij als beste leerling een prijs van 100 fransc won. In Parijs zag Nibbrig het werk van onder andere Claude Monet en Pisarro. Hij was bevriend met Theo van Gogh en via hem leerde hij het werk van diens broer Vincent kennen. In Juli 1889 keerde Nibbrig weer terug naar Nederland, vermoedelijk voor de begrafenis van zijn jongere zusje Christina Anna.(1879-1889). Terug in Nederland huurde hij het oude atelier van Jozef Israels aan de Rozengracht. Dit atelier hield hij vier jaar vast maar hij werkte er hoofdzakelijk in de winter. Types uit de Jordaan en Jodenbuurt waren zijn favoriete modellen. Hij schilderde hen in een impressionistische stijl met rembrandtachtige belichting. Daarnaast bezocht hij de avondlessen aan de Rijksacademie samen met zijn vriend Roland Holst. In de zomer trok Nibbrig op advies van zijn vriend Simon Moulijn, naar meer landelijk gelegen plaatsen als Laren, Bennekom, en Eemnes. In 1892 verbleef hij zelfs enige maanden in het Gooi. In Eemnes deelde hij samen met Sisigbert Bosch Reitz en Richard Roland Holst een atelier. Hier schilderde Nibbrig binnenhuizen en boerentypes in bruine kleuren. Totdat hij een keer volgens Johan Gosschalk in 1892 langs een bollenveld in Bennekom fietste. De kleurige velden maakte zo,n indruk op Nibbrig dat hij heel zijn palet veranderde. Simon Moulijn meende dat Hart Nibbrig in 1890 al de fietstocht heeft gemaakt.:’nooit zal ik de opgetogenheid van Nibbrig vergeten toen hij daar, eigenlijk voor het eerst in zijn leven, dat mooie zonnige land zag.’ Bij het zien van dit landschap wilde Nibbrig geen tijd verloren laten gaan om ‘oude zware academietoon in de klare buitenkleuren’ om te zetten. Zijn schilderijen hebb en thema,s uit de directe omgeving en zijn licht van kleur. Vanaf de jaren negentig ontstaat er een splitsing in het werk van Nibbrig. Zijn portretten worden steeds meer stilistisch terwijl zijn landschappen steeds meer pointillistisch worden. Kunstenaars die zich in Laren vestigden zijn bekent om hun romantische kijk op binnenhuisjes en het boerenleven. Hart Nibbrig schilderde ook deze thema,s maar dan op een meer realistische wijze. Nibbrig schilderde naast de landschappen vooral symbolische onderwerpen zoals liefde, levensgeluk, en groeikracht. Maar ook nuchtere portretten van armen, gebochelden, wildstropers, bedelaars, geestelijk gehandicapten, zwakzinnigen behoren tot zijn oeuvre. In 1895 liet Nibbrig samen met Johanna Bartruida Moltzer (1869-1957), waarmee hij net getrouwd was, in Laren het huis de Olmenhove bouwen.
</p>
<p class="bodytext"> </p>
<p class="bodytext">Dit werk is een voorstudie voor het belangrijke schilderij Oogstmaand uit 1894 waarin Hart Nibbrig voor het eerst werkte in een min of meer pointillistische techniek. Dominique Coolen schrijft hierover in de catalogus van het Singer Museum: ‘Hart Nibbrig combineerde heldere, ongemengde kleuren als blauw, groen, geel en oranje. Waar gemengde kleuren nodig waren, zoals in de voorgrond en in de achterste bomenpartij, zette hij verschillende gekleurde streepjes naast elkaar. Het is nog geen echte pointillé, maar toont wel de nadruk van Hart Nibbrig op de techniek. Hart Nibbrig bereidde Oogstmaand zorgvuldig voor. Een aantal minder uitgewerkte studies, zoals Twee Larense boeren en Tuinman in tuin met zonnebloemen, heft een minder lineair karakter en een dikkere opgebrachte verfstructuur. Alsof hij aan wilde geven dat hij met het werk oogstmaand een nieuwe fase begon in zijn schilderkunst, signeerde hij niet langer met zijn volledige naam met in schoolschrift aandoende letters, maar met een monogram.’
</p>
<p class="bodytext"> </p>
<p class="bodytext">Oogstmaand staat afgebeeld op het omslag van de catalogus van het Singer Museum in 1996.
</p>
<p class="bodytext"> </p> <p class="bodytext">Ferdinand Hart Nibbrig
</p>
<p class="bodytext">(Amsterdam 1866-1915 Hilversum)
</p>
<p class="bodytext"> </p>
<p class="bodytext">’Hij heeft geschilderd zooals een vogel zingt, zooals een jongen fluit op weg naar werk in den zomermorgen:omdat hij het niet laten kon. De schilder was één met den...</p> ]]>
